Wie wel eens bij de wedstrijd van Sparta 5 komt kijken weet dat de 1e helft niet de kracht is van dit team. De doelpunten zijn vaak schaars en is de ruststand blijft meestal ver onder de dubbele cijfers. Maar afgelopen zaterdag leek het wel alsof Sparta 5 iets goed te maken had van vorige week (wat ze eigenlijk wel een beetje hadden) en schoten ze uit de startblokken.

Even terug naar het begin van vorige week. Op maandagochtend stuurde ik Carla (trainster van S5) een apje; dat het mij leuk lijkt om haar te helpen met het trainen geven en coachen van haar team. De volgende dag kon ik direct aan de bak met het geven van de training, naja het 5e kon eigenlijk aan de bak. Ook de donderdag training mocht ik verzorgen en zaterdag stond ik om 15.15 klaar bij het Victorium om te vertrekken.

Dat het voor de meeste teams een korfbalvrij weekend was bleek ook in Vaassen. Bij Regio ’72 was de zaal nog leeg. Daarom besloten een aantal dat stand in de mand en de bal is voor… een goed idee was om de tijd de doden (wees niet bang Rik, Rianna, Kim en Evy, het filmpje zal ik niet delen). Gelukkig kwamen al snel de palen tevoorschijn en kon de echte wedstrijd voorbereiding beginnen.

De tegenstanders hadden net op tijd het scorebord uitgevogeld en de scheids wisselde toch zijn blauwe shirt in voor iets neutralers. 

Tot de 2-2 leek het een spannend potje te gaan worden, maar toen werd de sprint ingezet. Sparta speelde veel langere aanvallen, had veel meer schoten en dat betaalde zich uit in een 6–12 ruststand. Nog nooit eerder dit seizoen werden er door S5 al zoveel doelpunten gemaakt voor de rust. 

Met een veilige marge werden in de rust de mandarijntjes opgepeuzeld. Het enige dat het 5e meekreeg is dat ze de 2e helft gewoon weer hetzelfde moeten doen, alleen een stapje harder. Al knikkend stemde iedereen in.

Lopende rebounds in de aanval, steals bij het voorverdedigen en doelpunt na doelpunt werd de voorsprong steeds verder uitgebreid. Even een korte samenvatting:

De slimme balletjes van Evy onder de korf waar haar tegenstander meer dan 1x intrapte. 

Rob die lekker nonchalant 2x achter elkaar van afstand raak schiet. 

De tegenstander van Esther die haar helemaal niet meer kon volgen omdat ze maar bleef lopen om alle ballen te stofzuigen.

Kim die lekker fanatiek aan het voorverdedigen was en haar dame geen ruimte gunde.

Ruben die zelfs compleet uit balans weer balans kan vinden en ook nog kon scoren.

Marius die zelfs tegen tegenstanders die een kop groter zijn de rebound wint.

De kansen die Floor lekker meepakt en de hele wedstrijd volgens mij geen foutje heeft gemaakt.

Rik die de ene rebound na de andere wegplukte.

Rianna die op 6 meter vrij stond en dacht; rebound heb ik niet nodig (en uiteraard scoorde)

Rolf die mocht invallen en het laatste doelpunt van de wedstrijd maakt.

Wat vooral erg mooi was om terug te zien, was dat waar we donderdag op hebben getraind (bewegen na je schot voor de lopende rebound) direct veel werd toepast. En op momenten dat het niet gebeurde en ik riep: bewegen na je sch…. de bal weer door het mandje viel. En de bal ging vaak door de mand kan ik vertellen, eindstand: 8–25.

Ook komende zaterdag gaat de competitie voor het 5e gewoon door. Hopelijk kan ik na afloop weer net zo trots op ze zijn als afgelopen zaterdag.

Trotse assistent coach van Sparta 5, 

Rowie 

Het is inmiddels al februari, maar de Sparta-selectie pakte eindelijk de eerste punten van 2024. Allereerst pakte het 2e in een wedstrijd vol strijd de punten, 18-17. Er werd keihard gewerkt, goed gespeeld, gejuicht en uiteindelijk ook slim omgegaan met de zichzelf inwisselende coach van Ritola. Het was een bevrijdende overwinning, want zoveel had er nog niet meegezeten dit zaalseizoen. Die blijdschap en euforie zullen de komende weken weer meegenomen worden en gaan we zien waar Sparta 2 nog tot in staat is.

Die piek van het 2e werd keurig overgenomen door het 3e, 27-23 winst. Speciale vermelding voor het hele jonge super enthousiaste publiek dat hard klapte voor papa en/of mama. Voor wie een zakcentje wil verdienen als oppas, ik zou zeggen ga eens lobbyen rondom wedstrijden van het 3e. 😉

Daarna was het onze beurt. Op voorhand een lastige wedstrijd, in Zuidlaren pakten we een ruime voorsprong die we in de eindfase dan toch ook nog weer bijna verspeelden. Na die overwinning dachten we dat er snel meerdere zouden volgen, maar niets bleek minder waar. Van de 6 potjes daarna pakten we maar één keer punten… Voorafgaand was het belang duidelijk, winst is in punten gelijkkomen en onderling resultaat in ons voordeel, verlies betekent een wezenlijk gat naar de veilige haven.

Ten opzichte van vorige week was de opstelling op één plek gewijzigd. Jeroen maakte een comeback van zijn korfbalpensioen vanwege afwezigheid en ziekte binnen de selectie. Hij liet zich direct gelden met vele rebounds en een goal uit een chaos-actie van Rick, 3-1. Hiermee was de wedstrijd definitief los en volgde een fase van om-en-om scoren met als ruststand 11-8. We konden na lange tijd weer eens met een echt goed gevoel de kleedkamer in.

Na rust moest de wedstrijd echt weer op gang komen, na meer dan vijf minuten viel pas het eerste doelpunt, 12-8. Hierna volgde een zeer dominante fase waarin we naar 18-9 uitliepen en de wedstrijd eigenlijk al vroegtijdig gespeeld was. Ware het niet, dat we daarna meer dan 10 minuten niet scoren totdat Rick 30 seconden voor tijd de 19-13 binnen gooit, tevens de eindstand. WINST! Eindelijk weer, een welverdiende overwinning. Het zal spannend blijven, we moeten nog punten pakken, maar het goede gevoel is er weer. Publiek bedankt voor jullie steun! De resterende twee thuiswedstrijden zien en horen we jullie graag weer!

Op naar volgende week. Voor de gehele selectie Dindoa uit, 18:50 en 20:30. WIJSPARTAZWOLLE!

Jesper